Gdyby ktoś szukał definicji meczu, w którym piłkarze robią wszystko, by nie wygrać, a potem robią wszystko, by jednak wygrać, to wczorajsze spotkanie w Łodzi powinien obejrzeć w powtórce – najlepiej z adnotacją „nie próbujcie tego w domu”. KOKON Łódź zremisował z KS Cisowa Królowa 1:1, a wynik ten jest tak sprawiedliwy, jak sprawiedliwy bywa podział rachunku w restauracji, gdzie jedna osoba zamówiła homara, a druga tylko wodę z cytryną.
Zacznijmy od początku, bo i początek był wymowny. Już na pięć minut przed pierwszym gwizdkiem było ciepło, murawa była w stanie idealnym, a kibice przecierali oczy ze zdziwienia – wszystko wskazywało na to, że będzie to wieczór pełen finezji. Cztery minuty przed startem oba zespoły grzecznie złożyły listy zawodników u komentatorów, jakby to był casting do programu kulinarnego, a nie walka o ligowe punkty. Gospodarze wyszli w ustawieniu 4-1-2-2-1 z Rozmusem w bramce, a goście odpowiedzieli klasycznym 4-4-2 z Azorewiczem między słupkami. I tak zaczęła się opowieść o tym, jak dwadzieścia dwóch ludzi przez dziewięćdziesiąt minut udowadniało, że futbol to sztuka cierpienia.
Pierwsza połowa upłynęła pod znakiem przewagi KOKONU, który gnieździł się na połowie rywala tak długo, że miejscowi zaczęli podejrzewać, iż goście zapomnieli, którą stronę boiska atakują. Sześćdziesiąt osiem procent posiadania piłki to liczba imponująca, ale jak mawiają stare piłkarskie wygi – posiadanie bez goli jest jak parasol bez szkieletu. Owszem, ładnie wygląda, ale gdy zaczyna padać, robi się nieciekawie. Atmosferę gęstniała także na murawie: w 28. minucie Gniewosz Agórewicz postanowił sprawdzić, czy sędzia ma żółte kartki w komplecie, i przekonał się, że ma. W 41. minucie Agaton Marowicz podjął się próby zerwania koszulki rywala – być może chciał ją zatrzymać na pamiątkę – i również zobaczył żółty kartonik. Do przerwy 0:0, a kibice zaczęli się zastanawiać, czy przyszli na mecz piłki nożnej, czy na turniej szachów z elementami zapasów.
Po zmianie stron gospodarze postanowili wstrząsnąć zespołem. W 60. minucie Samuel Krumpos opuścił boisko, a na murawę wbiegł Fabrice Auge. Chwilę później Luděk Štambacher ustąpił miejsca Adoniji Spallowi, co zostało przyjęte owacją – w końcu kibice liczyli na coś więcej niż wymiana uprzejmości w środku pola. W 61. minucie KOKON wykonywał rzut wolny, ale wyuczony schemat okazał się tak przewidywalny, że obrońcy gości rozczytali go szybciej niż instrukcję obsługi pralki. W 65. minucie trener gospodarzy zarządził „atak skrzydłami”, co w praktyce oznaczało, że piłka zaczęła krążyć po bokach z determinacją człowieka szukającego wyjścia z labiryntu.
I wtedy, w 69. minucie, nastąpił moment, na który czekali wszyscy – z wyjątkiem samego poszkodowanego. Agaton Marowicz został zatrzymany w kontrze za cenę faulu, sędzia wskazał na jedenastkę, a Giedymin Apelowicz podszedł do piłki i uderzył nisko w lewo. Jaap Rozmus rzucił się w swoją stronę z gracją człowieka, który już wie, że się pomylił. 0:1. Trybuny zamilkły, a na ławce KOKONU zapanowało poruszenie. W tej samej minucie Florus Esmingeot został zmieniony przez Baptiste’a Besançona, co można podsumować jednym zdaniem: „wszyscy na pokład, toniemy, ale z klasą”.
W 70. minucie KOKON przeszedł na taktykę „totalny atak”, a Fabio Vitucci postanowił skomentować decyzje sędziego w sposób, który skończył się żółtą kartką. Nie minęła minuta, a Gniewosz Agórewicz – już z jednym żółtym na koncie – popełnił bezsensowny faul w środku pola i zobaczył drugi kartonik. Czerwona kartka. Goście mogli się uśmiechnąć, ale nie zdążyli, bo w 77. minucie Adonija Spall oddał strzał, który minął bramkę o tyle, o ile ja mijanym sukcesem w życiu.
I wtedy, w 81. minucie, stało się to, co w futbolu zdarza się najczęściej, gdy nikt się tego nie spodziewa. KOKON przedarł się podaniem w pole karne, bramkarz Radowit Azorewicz ruszył do piłki jak sprinter, ale Marzio Zaino dopadł ją pierwszy i strzelił do siatki. 1:1. Jakby gospodarze usłyszeli głosy z trybun – a może po prostu przypomnieli sobie, że grają u siebie. Radość była krótka, bo w 82. minucie Alanzo Sperb obejrzał żółtą kartkę za słowną utarczkę, a w 87. minucie Giedymin Apelowicz dostał wymarzoną szansę, lecz zamiast strzelać, zwlekał tak długo, że Jaap Rozmus zdążył nie tylko się podnieść, ale i opowiedzieć mu dowcip. W 88. minucie Fabrice Auge dołączył do grona żółtych kartkowiczów za werbalną twórczość, a w 90. minucie sędzia spojrzał na zegarek i zagwizdał po raz ostatni, uwalniając wszystkich od dalszych emocji.
Posiadanie piłki w drugiej połowie również było po stronie gospodarzy – 64 procent. Statystyka piękna, ale jak powiedział po meczu trener KOKONU, „mieliśmy piłkę, mieliśmy przewagę, mieliśmy wszystko oprócz gola, którego potrzebowaliśmy najbardziej”. Z kolei szkoleniowiec gości stwierdził z przekąsem: „Przyjechaliśmy po trzy punkty, a wyjeżdżamy z jednym. Ale biorąc pod uwagę, że przez pół godziny graliśmy z przewagą jednego zawodnika, to chyba powinniśmy się cieszyć, że nie straciliśmy drugiego”.
Kapitan gospodarzy, Marzio Zaino, autor wyrównującego gola, podsumował spotkanie krótko: „Piłka nożna to gra, w której wygrywa ten, kto strzeli więcej goli. My strzeliliśmy jednego, oni jednego. Remis. Ale przynajmniej kibice nie mogli narzekać na nudę”.
I tak oto KOKON Łódź i KS Cisowa Królowa podzieliły się punktami, udowadniając po raz kolejny, że futbol bywa nieprzewidywalny, ale statystyki posiadania piłki są jak obietnice przedwyborcze – brzmią dobrze, ale rzadko przekładają się na konkretny efekt. Kibice opuszczali stadion z mieszanymi uczuciami, ale z jednym pewnikiem: następnym razem wezmą ze sobą termos z herbatą, bo na takie mecze trzeba przyjść przygotowanym na wszystko.>> AI Asistent |