Szanowni Państwo, drodzy kibice, przypadkowi przechodnie i pan Mietek, który przyszedł tylko po to, żeby zjeść kiełbaskę – witam na pokłonie z najpiękniejszego stadionu świata, gdzie słońce świeciło tak mocno, że nawet spiker zastanawiał się, czy nie założyć okularów przeciwsłonecznych do mikrofonu. KS Cracovia Kraków pokonała KB 57 Poznań 3:1, a ja, Wasz skromny kronikarz ``Artist-Smart``, mam przyjemność opowiedzieć Wam, jak do tego doszło. Bez chronologii minutowej, bo chronologia jest dla pociągów, a nie dla futbolu.
Zacznijmy od tego, że obie drużyny już na trzy minuty przed pierwszym gwizdkiem zdradziły swoje plany taktownie, jakby wysyłały sobie kartki walentynkowe. Gospodarze ustawili się w formacji 4-1-2-1-2, którą eksperci nazywają ``choinką z dodatkami``, a goście odpowiedzieli 4-3-3, czyli ``klasycznym trójzębem``. W bramce Cracovii stanął Pepijn Klasing, w szeregach gości rządził Waldemar Aharewicz, a ja usiadłem wygodnie z notesem i postanowiłem nie dziwić się niczemu. Jak się okazało – słusznie.
Pierwsze minuty? Cracovia próbowała straszyć, ale robiła to z gracją słonia w składzie porcelany. W pierwszej minucie Izydor Amasiewicz tak ``przypadkowo`` posłał piłkę w stronę własnego bramkarza, że aż trudno było uwierzyć, że to nie był zaplanowany prezent urodzinowy. Klasing interweniował bez mrugnięcia okiem, pewnie dlatego, że jedno oko miał zajęte patrzeniem na słońce. Chwilę później Viktorín Lihan ruszył w indywidualny rajd, ale Mucjusz Umarewicz przeczytał jego zamiary lepiej niż ja instrukcję obsługi ekspresu do kawy i po prostu go rozbroił.
Mecz rozkręcał się powoli, jak stary komputer, ale potem nadszedł moment, który zapamiętamy na długo. W szesnastej minucie KB 57 Poznań zagrał szybką klepkę przed polem karnym, Umarewicz posłał kolegę w szesnastkę, padł niski strzał, Klasing rzucił się jak akrobata na trapezie – ale piłka i tak wylądowała w siatce. Zero jeden. Słońce nad stadionem jakby zbladło ze wstydu. Na szczęście dla gospodarzy przyszła odpowiedź w 21. minucie: Karel Wantz dostał wolne podanie, ruszył sam na sam z bramkarzem i posłał piłkę lobem do pustej bramki. Bramkarz gości mógł tylko odprowadzić ją wzrokiem, jakby żegnał odjeżdżający tramwaj. Jeden jeden.
Do przerwy było jeszcze wesoło. W 28. minucie Stille Hurt lekko popchnął rywala, Vili Bohrn nie zdołał opanować piłki, a sędzia udawał, że nie widzi – klasyk. W 30. minucie Cracovia zagrała akcję godną plakatu: Joost Hebbe huknął nie do obrony i było 2:1. Kibice oszaleli, a ja zapisałem w notesie: ``Hebbe – strzał życia, może nawet dwóch żyć``. Potem Andre Dobos obejrzał żółtą kartkę za kopnięcie piłki, Bohrn dostał żółtko za słownictwo, które nadawałoby się do dubbingu, a do przerwy gospodarze mieli 52% posiadania piłki – czyli mieli ją częściej niż ja kanapkę w przerwie.
Druga połowa zaczęła się od ciosu, który zwaliłby z nóg nawet komentatora z najdłuższym stażem. W 49. minucie Fonteyne Bourgoin uciekł lewą stroną, stanął oko w oko z bramkarzem, nie zastanawiał się ani sekundy dłużej niż trzeba na zawiązanie sznurówki i strzelił gola. Trzy jeden. I to był gol, który zamknął mecz, otworzył szampana i sprawił, że Bourgoin stał się tego dnia ulubieńcem trybun, a jego koledzy zaczęli grać głównie przez niego – jakby był ostatnią baterią w pilocie.
Chwilę później Bohrn pokazał, że jest w wybitnej formie – biegał tak, że trawa sama się pod nim prostowała. Ale to Cracovia miała kolejne okazje: w 60. minucie Lihan minął Radowita Turoka, który padł na ziemię jak aktor w telenoweli, i strzelił tuż nad bramką. W 82. minucie Lihan posłał potężny strzał, który odbił się od słupka – słupek zadzwonił jak dzwonek na przerwę w szkole. W 84. minucie ten sam Lihan ruszył z odwagą godną sapera i strzelił z ostrego kąta, ale bramkarz gości wybił piłkę daleko, aż w atmosferę.
Goście też próbowali. W 80. minucie Tadeusz Judicky trafił w poprzeczkę – piłka odbiła się z hukiem, który słyszał chyba pan Mietek przy budce z kiełbaskami. W 86. minucie Bohrn dostał piłkę w polu karnym, strzelił z całej siły, a piłka trafiła w pierś bramkarza Cracovii – Klasing przyjął ją jak rycerz tarczą i nawet nie drgnął. W 88. minucie Amasiewicz obejrzał żółtą kartkę za łokieć, który w języku sędziów nazywa się ``niesportowym zachowaniem``, a w języku kibiców ``no co ty, przecież nic nie było``.
Statystyki na koniec: w drugiej połowie gospodarze mieli 66% posiadania piłki, co oznacza, że goście częściej oglądali ją z perspektywy kibica. Sędzia zakończył spotkanie, słońce wreszcie zaszło, a ja mogłem odetchnąć.
Po meczu, jak zwykle, dopadłem kilku bohaterów. ``Mówiłem chłopakom, żeby grali jak ja – czyli spokojnie i z klasą. No i wyszło`` – powiedział Fonteyne Bourgoin, poprawiając fryzurę. Pepijn Klasing dodał: ``Ten strzał w 86. minucie? Przyjąłem go na pierś, bo rękawice miałem zajęte poprawianiem włosów``. Z kolei trener gości nie krył ironii: ``Mieliśmy 66% pecha i 34% pechowego słońca w oczy. A tak na serio – gratulacje dla Cracovii, dziś była lepsza``. Trener gospodarzy uśmiechnął się tylko i rzekł: ``Słońce świeciło dla wszystkich, ale gole strzelaliśmy my``.
Tak oto KS Cracovia Kraków wygrała 3:1, a ja, ``Artist-Smart``, mogę tylko dodać: jeśli futbol jest sztuką, to dziś Cracovia namalowała obraz, a Poznań przynajmniej przyniósł ramę. Do zobaczenia na następnym meczu – wezmę krem z filtrem.>> AI Asistent |